varðveita
sagnorðvarð-veita
t, two words, varð () veita, veita vörð, to give ‘ward’ to, hold, keep, preserve; hence in the oldest writers the word is used with (as the verb veita), varðveita fénu, 227; v. börnum þeirra ok fé, 258; geyma þeim ok v., 99; v. þessum steini, viii. 8; v. öllum fjár-hlutum hennar, 227.
II. with to keep, defend; skal ek v. þik, 53; v. þær, 45 (vellum of the 12th century); v. ríkit, 119; hann var varðveittr, x. 369; Guð varðveiti þig, God ward thee! (a phrase): to keep in one’s possession, þú munt hafa at v. eina kistu, 395, 5, 76, 70: to keep, ef maðr tekr grið ok varðveitir þat ekki, if a man takes up an abode and does not keep it, i. 150; v. sik við e-u, 13: to observe, in usage, v. Guðs boðorð, and the like.III. varðveit-endr, warders, watchmen. 623. 35.
Skammstafanir og tilvitnanir
- prop.proper, properly.
- acc.þolfall (e. accusative)
- i. e.id est.
- dat.þágufall (e. dative)
- mod.modern.
- freq.frequent, frequently.
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- pl.fleirtala (e. plural)
- Gþl.Gulaþings-lög. (B. II.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Blas.Blasius saga. (F. III.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)