Yrða

vega

sagnorð
veg; vá, vátt, vá (later vó); vægi; veginn; with vegr-a, 10. In it is often spelt with i, viga, vigr, viginn: [ wigan is supposed from ga-wigan = σαλεύειν, Luke vi. 38; wegan; wägen; vehere; and wagjan, and wag and weigh, in the phrase ‘to weigh anchor,’ are derivatives]:— to move, carry, lift, as by a lever; hann vegr heyit upp á herðar sér, i. 523; vágu þeir upp með (forkinum) bálit, vi. 405; hann vegr hann upp (á atgeirinum), 84; þeir höfðu til vegr ( vögur) ok vágu skútuna fram af berginu, viii. 430; þerra hey sín en eigi á brott at vega eðr færa, () ii. 107; öngullinn vá í góminn, 36; en er lokit var at sjóða vá Narfi upp mörbjúga, 34: vega á bál, to lift on the bale fire, ; vágum ór skógi þanns vildum syknan, 97; var ek þrimr verum vegin at húsi, 10; vegnest verra vegra hann velli at, 10.
II. to weigh; vega þeir haglkomin … ok vágu þeir í skálum, xi. 143; vá Halli sér þá þrjár merkr, vi. 372; þat er vegit sem reitt er, 155; eyrir veginn, ; sex merkr vegnar, ; þrjá penninga silfrs vegna, i. 185; mörk vegin brends silfrs, and so passim; virðr ok veginn, ii. 369; hann lét vega allan borðbúnað sinn, x. 147: , skal yðr engi vera traustari vin, þótt þér vegið þat lítið, though ye find it light, ix. 297, passim.III. to weigh, be of weight; sjám hvat vegi sjóðr sá, 30; hvert haglkorn vá eyri, i. 175; vega hálfa mörk, ii. 80; er sagt at eyri vægi hvert haglkorn, xi. 142; þótt þat vegi meirr enn hálfa vætt, () i. 24, i. 874: , skal ek allan hug á leggja ef þat vegr nökkut, 53; nema yðr þykki minna vega mín reiði, vii. 141; mér vegr þat lítið, 11.IV. , í öllu sem vegask má með stórum vágum ok smám, 204,
2. to yield in weight; það vegst vel, or það hefir vegist so and so, it has been of such and such weight.
B. [The has here a separate strong verb, but in the both verbs have been amalgamated into one; weigan, waih, wigun, = μαχειν; wigan; víg]. to fence, fight with a weapon; tók sverðit ok atgeirinn ok vegr með báðum höndum, 96; hana vá svá skjótt með sverði, at þrjú þóttu á lopti at sjá, 29; eiga þeir at vega upp yfir höfuð sér, x. 360; vega með vápnum, to report to arms, 139; vega at e-m, to fight against; Þjálfi vá at Mökkur-kálfa ok féll hann, 58.
2. to attack with a weapon, 63, ii. 156; hann vaknaði fyrst er menn vágn at honum, vii. 333; ungr skal at ungum vega, Ísl. ii. 309; vega at flugdreka, 183.II. to fight; vega sigr, to gain the day, viii. 133, 66; með vápnum má sigr vega, 83; hamingju at vega sigr a sínum úvinum. i. 218; ást Guðs vá sigr á (overcame) líkams píslum ok hræzlu, 21; vega til landa, to win land weapon in hand, ; slíkt sem vér höfum til vegit, gained, viii. 92.
2. with to forfeit, = fyrir vega, vega landi ok lausum eyri, ii. 384; ef hann félli á hólmi þá hefði hann vegit allri eigu sinni, 495.
III. to smite, slay, slaughter; ef maðr vegr mann, ok varðar þat skóggang, () i. 145; vega á veittar trygðir, Ísl. ii. 491; vega víg, ek hefi vegit víg eitt, 128, passim; vega í enn sama knérunn, 85; víg þá er þat er vegit, ii. 89; vegin sök. = víg sök, 20, 41; vega mann or menn, passim; í Hólmgarði var svá mikil friðhelgi, at drepa skyldi hvern er mann údæmdan vá, i. 80; Kolskeggr vá drúgum menn, … vegr Gunnarr drjúgum menn, 96, 108; Þorsteinn vá hann þar, 713; ek vá hann, 28; þú sitr hjá, en nú er veginn Egill húsbóndi þinn, 97; ef hann er með vápum veginn, 146; hræðisk eigi þá sem líkamann vega, 48 (Mark x. 28); þú skalt ekki mann vega, the Sixth Commandment.IV. , ok þat sverð er sjálft vegizk, a sword that fences of itself, 8, 9; þat [sverðit] vásk sjálft, ; vásk meirr á hlut Grikkja. the battle went against the Greeks, they lost the more men, 74; þá verðr um rætt at mjök hefði á vegizk þeirra lið Sunnan-manna, Ísl. ii. 389 (á-víga); at þegar hafi vegizk á þinn her, 531.
2. , vegask or vegask at, to fight, slay one another; nú vegask menn at, i. 64; ef þrælar manna vegask, () i. 191; þá vágusk skógar-menn sjálfir, 323 (App.); miklu eru þrælar atgörða-meiri enn fyrr hafa verit, þeir flugusk þá á, en nú vilja þeir vegask, 56; nú eru konur þær sjau, er maðr má vegask um sektalaust við konung, i. 169.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • pres.nútíð (e. present)
  • pret.þátíð (e. preterite)
  • subj.viðtengingarháttur (e. subjunctive)
  • part.lýsingarháttur (e. participle)
  • neg.negative.
  • suff.suffix.
  • Goth.Gothic.
  • O. H. G.Old High German.
  • Germ.German.
  • cp.compare.
  • Lat.Latin.
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • Engl.English.
  • prop.proper, properly.
  • i. e.id est.
  • metaph.metaphorical, metaphorically.
  • neut.hvorugkyn (e. neuter)
  • reflex.reflexive.
  • freq.frequent, frequently.
  • Icel.Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
  • Ulf.Ulfilas.
  • dat.þágufall (e. dative)
  • recipr.reciprocally.
  • Hm.Hává-mál. (A. I.)
  • N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)
  • Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Nj.Njála. (D. II.)
  • Grág.Grágás. (B. I.)
  • Kb.Konungs-bók. (B. I, C. I, etc.)
  • EddaEdda. (C. I.)
  • Korm.Kormaks saga. (D. II.)
  • Vtkv.Vegtams-kviða. (A. I.)
  • Am.Atla-mál. (A. II.)
  • Gh.Guðrúnar-hefna. (A. II.)
  • Sd.Svarfdæla saga. (D. II.)
  • Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
  • Hkr.Heimskringla. (E. I.)
  • Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
  • Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
  • Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
  • Mag.Magus saga. (G. II.)
  • K. Á.Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)
  • Bret.Breta sögur. (G. I.)
  • Al.Alexanders saga. (G. I.)
  • Greg.Gregory. (F. II.)
  • Eg.Egils saga. (D. II.)
  • Blas.Blasius saga. (F. III.)
  • Skm.Skírnis-mál. (A. I.)
  • Stj.Stjórn. (F. I.)
  • Landn.Landnáma. (D. I.)