velkja
sagnorð
t, [válka], to toss about; þeir velktu Tuma lengi, görði honum þá kalt mjök, ii. 66 C.
2. as a term, to be sea-tossed; Þorgeir ok hans félaga velkir í hafi lengi, ii. 108: , velkti þá lengi í hafi, 159; velkti þá úti allt sumarit, 226.II. to waver, hesitate; hann sér at eigi mun duga at velkja ráðit, i. 623; ertú mjök hugsjúkr um ráða-ætlan þína er þú velkir þat fyrir þér, 196; hann velti ( velkti) lengi í huga sér hvernig hún yrði best til reidd, (the phrase being, velta e-u fyrir sér = to revolve in one’s mind, waver; but this ‘velta’ is merely a corruption of the older ‘velkja’).III. to be tossed; ok er þeir velkðusk þar lengi svá haldnir, x. 29; teksk af byrr allr ok velkjask þau úti lengi, 142.
Skammstafanir og tilvitnanir
- naut.nautical.
- impers.ópersónulegt (e. impersonal)
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- i. e.id est.
- mod.modern.
- reflex.reflexive.
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Landn.Landnáma. (D. I.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Jón Þorl.Jón Þorláksson.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)