velta
sagnorð
1. t, a causal to the preceding; in Runic inscriptions it is spelt ‘elta’ or ‘ailta,’ Rafn 188, 194 (see rati); [ valtjan = κυλίνδειν; wæltan; wälzen; vælte; see valtr]:—to roll, set rolling, a stone or the like, with ; velta búkum frá fótum jarli, i. 495; velta grjóti, 12; velta torfi, ii. 266; v. steini, ii. 122; steininum hafði velt verið af gröfinni, Luke xxiv. 2; þeir veltu honum, 115 new : , því næst velti (því), then she capsized, ix. 320.II. to turn oneself, rotate; sól veltisk um átta ættir, ; hann veltisk inn yfir þresköldinn, ii. 382; hestrinn veltisk um tólf sinnum, the horse rolled itself over, 6; sumir hestar höfðu velzt, 29 new
2. the phrase, veltask ór konungdómi, jarldómi, to roll oneself from kingdom to earldom, to descend from a higher to a lower estate, from king to earl, or from earl to thane, i. 195, 7; Hallaðr, sá veltisk ór jarldómi í Orkneyjum, 260; veltisk hann þá ór jarldómi ok tók hölds rétt, i. 104; the phrase is borrowed from the symbolic act, for which see Har. S. Hárf. 8.2. u, the state of being valtr.2. in the phrase, hafa mikið í veltunni, to have much in circulation, rolling, of money.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Ulf.Ulfilas.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Germ.German.
- Dan.Danish.
- dat.þágufall (e. dative)
- Ed.edition, editions, edited.
- impers.ópersónulegt (e. impersonal)
- reflex.reflexive.
- e. g.exempli gratia.
- ch.chapter.
- f.kvenkyn (e. feminine)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Gs.Grótta-söngr. (A. II.)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)
- Eb.Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Hrafn.Hrafnkels saga. (D. II.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Landn.Landnáma. (D. I.)
- Hkr.Heimskringla. (E. I.)