ymja
sagnorð
[? A. S. woma], pres. ym, ymr, pret. umði: to whine, cry; hann grét sárliga ek umði, Hom. 116; svá bar hann prúðliga sóttina at engi maðr heyrði hann ymja, O. H. L. 39; þá umðu þeir er á heyrðu ok hlógu at, 75: to echo, resound, ymja mun í báðum eyrum þeim er á heyrir, Stj. 433; ymr it aldna tré, Vsp.; umðu ölskálir, Akv. 34; umðu oddlár, Hkm. 8; ymðu Úlfhéðnar, howled, Fagrsk. 8, v. l. 7; ymr þjóðar-böl, Bs., Rafns S. (in a verse): in mod. usage ymja is obsolete, but emja (q. v.) is in use.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- pres.
- nútíð (e. present)
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- v. l.
- varia lectio.
- mod.
- modern.
- q. v.
- quod vide.
Tilvitnuð rit
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- O. H. L.
- Ólafs saga Helga Legendaria. (E. I.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Vsp.
- Völuspá. (A. I.)
- Akv.
- Atla-kviða. (A. II.)
- Hkm.
- Hákonar-mál. (A. III.)
- Fagrsk.
- Fagrskinna. (E. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)