hæfi
nafnorðhvorugkyn
það sem hæfir, er viðeigandi
það er við hæfi að <færa henni blóm>
<svona tal> er ekki við hæfi
gera <honum> til hæfis
þóknast honum, gera eins og hann vill
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
hæfi
hæfið
Þf.
hæfi
hæfið
Þgf.
hæfi
hæfinu
Ef.
hæfis
hæfisins