hann
fornafnkarlkyn
persónufornafn
1
(3. persóna eintala) karl (eða karlkyns vera, t.d. álfur eða fressköttur) sem rætt er um eða vísað til
Siggi er að vaska upp, viltu hjálpa honum?
heyrirðu í Snata - af hverju er hann að gelta?
Jói hringdi, okkur er boðið í mat til hans
2
3. persóna; vísar til nafnorðs (eða nafnliðar) í karlkyni eintölu
stóllinn er brotinn svo nú þarf að gera við hann
pokinn rifnaði og það hrundi allt úr honum
3
óformlegt
e.k. ákvæðisorð á undan mannsnafni eða skyldleikaorði (t.d. bróðir, pabbi) sem táknar kunnugleika eða tengsl
hefurðu nokkuð séð hann Sigga hérna í húsinu?
ég fékk þetta frá honum pabba mínum
við erum að fara til hans Hrafns, föðurbróður míns
4
hann / 'ann
barnamál
ákveðið hlutverk í leik, t.d. stelpa eða strákur sem á að finna hina eða elta þá
nú átt þú að vera 'ann
5
óskilgreint frumlag með umsögnum um veður
er hann farinn að rigna?
6
notað í stað nafnorðs í ýmsum föstum tilsvörum
<þeir> eru að fá hann
<þeir> eru að fá fisk, <þeir> eru að afla vel
þeir eru víst að fá hann norður af landinu
gefa <manninum> (einn) á hann
kýla <manninn> í andlitið
dóninn réðst bara á mig og gaf mér einn á hann
<þau> leggja í hann
<þau> leggja af stað
jæja, eigum við að leggja í hann?
Fallbeygingar
Eintala
Fleirtala
Nf.
hann
þeir
Þf.
hann
þá
Þgf.
honum
þeim
Ef.
hans
þeirra