hrjóta
sagnorð
1
hrökkva, falla
hnífurinn hraut úr hendi hans
neistar hrjóta af eldspýtunni
2
(um orð, tal) skreppa (út úr e-m)
orðin hrutu út úr henni
mörg gullkorn hafa hrotið af vörum hans
það hrjóta <blótsyrði> <af munni hans>
3
gefa frá sér hrotur í svefni
hann liggur þarna og hrýtur
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
hrýt
hraut
2.p.
hrýtur
hraust
3.p.
hrýtur
hraut
Nútíð
Þátíð
1.p.
hrjótum
hrutum
2.p.
hrjótið
hrutuð
3.p.
hrjóta
hrutu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
hrjóti
hryti
2.p.
hrjótir
hrytir
3.p.
hrjóti
hryti
Nútíð
Þátíð
1.p.
hrjótum
hrytum
2.p.
hrjótið
hrytuð
3.p.
hrjóti
hrytu
Nh.
hrjóta
Sagnb.
hrotið
Lh. nt.
hrjótandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
hrjót
hrjóttu
hrjótið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
hrýturðu
hraustu
Nútíð
Þátíð
2.p.
hrjótiði
hrutuði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
hrjótirðu
hrytirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
hrjótiði
hrytuði
Ópersónuleg notkun
Ópersónuleg
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
3.p.
hrýtur
hraut
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
3.p.
hrjóti
hryti
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
hrotinn
hrotin
hrotið
Þf.
hrotinn
hrotna
hrotið
Þgf.
hrotnum
hrotinni
hrotnu
Ef.
hrotins
hrotinnar
hrotins
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
hrotnir
hrotnar
hrotin
Þf.
hrotna
hrotnar
hrotin
Þgf.
hrotnum
hrotnum
hrotnum
Ef.
hrotinna
hrotinna
hrotinna