kækur

nafnorðkarlkyn

afbrigðilegur ávani einstaklings í látbragði, hreyfingum, svipbrigðum (þ.e. fettur), raddbeitingu eða jafnvel orðalagi

hann hafði þann kæk að kipra augun þegar hann talaði

Orðasvið og samstæður

venjumyndun

alvanalegur
, ávanabindandi
, ávani
, vanabindandi
, taktar
, vanabinding

Samstæður

Fallbeygingar

Et.Ft.

Eintala

Eintala m. greini

Nf.

kækur

kækurinn

Þf.

kæk

kækinn

Þgf.

kæk

kæknum

Ef.

kæks

kæksins