Yrða

kengur

nafnorðkarlkyn
boginn hlutur eða stykki
<fara> í keng
1
bogna saman, hnipra sig saman
við sátum í keng af kulda
2
verða skömmustulegur eða miður sín
hann fór í keng þegar pabbi hans skammaði hann
Orðasambönd
Orðasambönd
  • beygja kenginn
  • beygja sig í keng
  • fara í keng
  • ganga í keng
  • rétta sig úr kengnum
  • rétta úr kengnum
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
kengur
kengurinn
Þf.
keng
kenginn
Þgf.
keng
kengnum
Ef.
kengs
kengsins