Yrða

kenna

sagnorð
1
þágufall/þolfall
fræða (t.d. nemanda) (um e-ð)
hún kenndi mér frönsku
hún kennir stærðfræði við háskólann
hún kenndi drengnum að lesa
tónsmíðar eru kenndar við listaháskólann
2
þolfall
gamalt
þekkja (e-ð) aftur
ég kenndi þennan málróm
3
eignarfall
finna fyrir (tilfinningu)
hún kenndi mikils sársauka í öxlinni
kenna í brjósti um <hana>
vorkenna henni
kenna sér einskis meins
vera ómeiddur
við kenndum okkur einskis meins eftir áreksturinn
það kennir <sorgar> í <rödd hennar>
það er sorgartónn í röddinni
það kenndi mikils ótta í fasi hans
4
þágufallkenna <honum> um <þetta>
setja sökina á hann, skella skuldinni á hann
ég kenni ríkisstjórninni um ástandið í efnahagslífinu
<þetta> er <honum> að kenna
hann á sökina að þessu
það er þér að kenna að við komum of seint
þetta er allt mér að kenna
geta sjálfum sér um kennt
sökin er öll hjá manni sjálfum
hún gat sjálfri sér um kennt að hafa misst af tækifærinu
5
þágufall/þolfallkenna <honum> <barnið>
segja að hann eigi barnið
6
kenna + til
gamaldags
finna til sársauka
ég kenni til í hnénu
kennir þú einhversstaðar til?
7
kenna + við
kenna <sig> við <sveitina sína>
nefna sig eftir sveitinni sinni
kirkjan er kennd við Maríu mey
<hér> kennir margra grasa
hér er margt fjölbreytilegt
það kennir margra grasa á byggðasafninu
Orðasvið og orðasambönd
kennsla
Orðasambönd
  • fá að kenna á köldu
  • fá að kenna á því
  • geta sjálfum sér um kennt
  • hafa ekki karlmanns kennt
  • hafa ekki verið við kvenmann kenndur
  • hafa skal holl ráð þó heimskur kenni
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
kenni
kenndi
2.p.
kennir
kenndir
3.p.
kennir
kenndi
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
kenni
kenndi
2.p.
kennir
kenndir
3.p.
kenni
kenndi
Nh.
kenna
Sagnb.
kennt
Lh. nt.
kennandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
kenn
kenndu
kennið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
kennirðu
kenndirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
kennirðu
kenndirðu
Ópersónuleg notkun
Frumlag í eignarfalli
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
kennir
kenndi
2.p.
kennir
kenndi
3.p.
kennir
kenndi
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
kenni
kenndi
2.p.
kenni
kenndi
3.p.
kenni
kenndi
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
kenndur
kennd
kennt
Þf.
kenndan
kennda
kennt
Þgf.
kenndum
kenndri
kenndu
Ef.
kennds
kenndrar
kennds