Yrða

minn

fornafn
eignarfornafn, almennt á eftir nafnorðinu en getur stundum staðið á undan því (og þá einnig lýsingarorðum og/eða töluorði)
1
(eignarfornafn) sem ég á, sem tilheyrir mér
ég var að selja gamla bílinn minn
íbúðin mín er á fjórðu hæð
ég skal lána þér mína bók
ég hlýt að ráða á mínu eigin heimili
2
(eignarfornafn) sem ég hef, sem tengist mér
mér bregður við að sjá andlit mitt í speglinum
ég ætla ekki að eyða lífi mínu í að láta mér leiðast
maðurinn neitaði að svara spurningum mínum
það vakti athygli mína að Jónas mætti ekki á fundinn
að mínu mati er leikritið alls ekki nógu gott
3
sérstætt
(eignarfornafn) sem ég á eða hef, sem tengist mér
hann keypti sér nýjan frakka, ekki ósvipaðan mínum gamla
ritgerðin hans var styttri en mín
ég ætla að gera orð skáldsins að mínum
ég vil leggja mitt af mörkum
4
(eignarfornafn; um fólk) sem tengist mér
bróðir minn og systur mínar tvær eru öll rauðhærð
einn kunningi minn fór til Afríku í vetur
ég er ekki mjög hrifinn af stærðfræðikennaranum mínum
Þóra er mín elsta og besta vinkona
5
í ávarpi
eignarfornafn; einkum við börn eða einhverja nákomna
ertu loksins komin, ástin mín?
strákar mínir, nennið þið ekki að moka tröppurnar
ósköp er að sjá þig, greyið mitt!
6
í ávarpi
eignarfornafn; við fullorðið fólk, einkum ókunnuga
viltu fylla tankinn, góði minn
7
sérstættóformlegt
(um fólk, yfirleitt einhvern nákunnugan og viðstaddan) sá eða sú sem vísað er til
minn er bara kominn í sparifötin!
sko mína, bara búin með allan matinn sinn!
8
sérstættbarnamál
hlutverk eða persóna þess sem talar (einkum í leik)
nú kemur minn á fleygiferð
minn vann!
Fallbeygingar
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
minn
mín
mitt
Þf.
minn
mína
mitt
Þgf.
mínum
minni
mínu
Ef.
míns
minnar
míns