norður
nafnorðhvorugkyn
ein af höfuðáttunum fjórum, norðurátt
<vindurinn er> af norðri
<fjallið er> í norðri
<stefna> í norður
<beygja> til norðurs
<ísinn rekur að landinu> úr norðri
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
norður
norðrið
Þf.
norður
norðrið
Þgf.
norðri
norðrinu
Ef.
norðurs
norðursins