rúma
sagnorð þolfall
hafa rúm, pláss (fyrir e-ð)
skápurinn rúmaði ekki lengur öll fötin hennar
tjaldið okkar rúmar fjóra
→ sjá: rúmast sagnorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
rúma
rúmaði
önnur persóna
rúmar
rúmaðir
þriðja persóna
rúmar
rúmaði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
rúmum
rúmuðum
önnur persóna
rúmið
rúmuðuð
þriðja persóna
rúma
rúmuðu
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
rúmast
rúmaðist
önnur persóna
rúmast
rúmaðist
þriðja persóna
rúmast
rúmaðist
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
rúmumst
rúmuðumst
önnur persóna
rúmist
rúmuðust
þriðja persóna
rúmast
rúmuðust
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
rúmi
rúmaði
önnur persóna
rúmir
rúmaðir
þriðja persóna
rúmi
rúmaði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
rúmum
rúmuðum
önnur persóna
rúmið
rúmuðuð
þriðja persóna
rúmi
rúmuðu
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
rúmist
rúmaðist
önnur persóna
rúmist
rúmaðist
þriðja persóna
rúmist
rúmaðist
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
rúmumst
rúmuðumst
önnur persóna
rúmist
rúmuðust
þriðja persóna
rúmist
rúmuðust
nafnháttur
rúma
sagnbót
rúmað
lýsingarháttur nútíðar
rúmandi
nafnháttur
rúmast
sagnbót
rúmast
lýsingarháttur nútíðar
rúmandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
rúma
rúmaðu
rúmið
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
rúmaður
rúmuð
rúmað
þolfall
rúmaðan
rúmaða
rúmað
þágufall
rúmuðum
rúmaðri
rúmuðu
eignarfall
rúmaðs
rúmaðrar
rúmaðs
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
rúmaðir
rúmaðar
rúmuð
þolfall
rúmaða
rúmaðar
rúmuð
þágufall
rúmuðum
rúmuðum
rúmuðum
eignarfall
rúmaðra
rúmaðra
rúmaðra