Yrða

rugga

sagnorð
1
þágufall
vagga (e-m/sér) í ruggustól eða (barni) í vöggu
hún sat og ruggaði sér í stólnum
barnið sofnar ef þú ruggar því
2
vagga til hliðanna
skipið ruggaði hægt á öldunum
rugga bátnum
trufla eða hrófla við ríkjandi ástandi, valda æsingi
Orðasambönd
Orðasambönd
  • rugga höfði
  • rugga sér
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
rugga
ruggaði
önnur persóna
ruggar
ruggaðir
þriðja persóna
ruggar
ruggaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
ruggi
ruggaði
önnur persóna
ruggir
ruggaðir
þriðja persóna
ruggi
ruggaði
nafnháttur
rugga
sagnbót
ruggað
lýsingarháttur nútíðar
ruggandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
rugga
ruggaðu
ruggið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
ruggarðu
ruggaðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
ruggirðu
ruggaðirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
ruggaður
rugguð
ruggað
þolfall
ruggaðan
ruggaða
ruggað
þágufall
rugguðum
ruggaðri
rugguðu
eignarfall
ruggaðs
ruggaðrar
ruggaðs