Yrða

rugga

sagnorð
1
þágufall
vagga (e-m/sér) í ruggustól eða (barni) í vöggu
hún sat og ruggaði sér í stólnum
barnið sofnar ef þú ruggar því
2
vagga til hliðanna
skipið ruggaði hægt á öldunum
rugga bátnum
trufla eða hrófla við ríkjandi ástandi, valda æsingi
Orðasambönd
Orðasambönd
  • rugga höfði
  • rugga sér
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
rugga
ruggaði
2.p.
ruggar
ruggaðir
3.p.
ruggar
ruggaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
ruggi
ruggaði
2.p.
ruggir
ruggaðir
3.p.
ruggi
ruggaði
Nh.
rugga
Sagnb.
ruggað
Lh. nt.
ruggandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
rugga
ruggaðu
ruggið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
ruggarðu
ruggaðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
ruggirðu
ruggaðirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
ruggaður
rugguð
ruggað
Þf.
ruggaðan
ruggaða
ruggað
Þgf.
rugguðum
ruggaðri
rugguðu
Ef.
ruggaðs
ruggaðrar
ruggaðs