Yrða

rykkja

sagnorð
1
þágufall
toga snöggt (í e-ð), kippa (e-u)
hún rykkti í beislið á hestinum
vindurinn rykkir í bílinn
hann rykkti til höfðinu
2
þolfall
sauma fellingar í tau
hún rykkti kjólinn í mittið
→ sjá: rykkjast so, rykktur lo
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
rykki
rykkti
2.p.
rykkir
rykktir
3.p.
rykkir
rykkti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
rykki
rykkti
2.p.
rykkir
rykktir
3.p.
rykki
rykkti
Nh.
rykkja
Sagnb.
rykkt
Lh. nt.
rykkjandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
rykk
rykktu
rykkið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
rykkirðu
rykktirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
rykkirðu
rykktirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
rykktur
rykkt
rykkt
Þf.
rykktan
rykkta
rykkt
Þgf.
rykktum
rykktri
rykktu
Ef.
rykkts
rykktrar
rykkts