Yrða

rykkja

sagnorð
1
þágufall
toga snöggt (í e-ð), kippa (e-u)
hún rykkti í beislið á hestinum
vindurinn rykkir í bílinn
hann rykkti til höfðinu
2
þolfall
sauma fellingar í tau
hún rykkti kjólinn í mittið
→ sjá: rykkjast sagnorð, rykktur lýsingarorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
rykki
rykkti
önnur persóna
rykkir
rykktir
þriðja persóna
rykkir
rykkti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
rykki
rykkti
önnur persóna
rykkir
rykktir
þriðja persóna
rykki
rykkti
nafnháttur
rykkja
sagnbót
rykkt
lýsingarháttur nútíðar
rykkjandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
rykk
rykktu
rykkið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
rykkirðu
rykktirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
rykkirðu
rykktirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
rykktur
rykkt
rykkt
þolfall
rykktan
rykkta
rykkt
þágufall
rykktum
rykktri
rykktu
eignarfall
rykkts
rykktrar
rykkts