Yrða

sökkva2

sagnorð þágufall
1
láta (e-ð) fara á kaf í vatn (eða annað)
kafbáturinn sökkti skipinu
grjótinu var sökkt í sjóinn
2
sökkva sér niður í/ofan í <bókina>
vera alveg upptekinn af bókinni, einbeita sér að henni
þær þögðu og sökktu sér ofan í hugsanir sínar
→ sjá: sökkva1 sagnorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
sökkvi
sökkti
önnur persóna
sökkvir
sökktir
þriðja persóna
sökkvir
sökkti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
sökkvi
sökkti
önnur persóna
sökkvir
sökktir
þriðja persóna
sökkvi
sökkti
nafnháttur
sökkva
sagnbót
sökkt
lýsingarháttur nútíðar
sökkvandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
sökk
sökktu
sökkvið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
sökkvirðu
sökktirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
sökkvirðu
sökktirðu