Yrða

sinn

fornafn
eignarfornafn
1
(afturbeygt eignarfornafn; x = einhver eða einhverjir sem var vísað til fyrr í setningunni) sem x á, sem tilheyrir x
hann tók upp pennann sinn og fór að skrifa
stelpan fór í jakkann sinn og setti svo á sig nýju húfuna sína
við sáum krakkana taka upp nestið sitt og byrja að borða
það verða allir að taka með sín eigin rúmföt eða svefnpokann sinn
2
(afturbeygt eignarfornafn; x = einhver eða einhverjir sem vísað er til fyrr í setningunn) sem x hefur, sem tengist x
þarna fékk hún útrás fyrir reiði sína og vonbrigði
krakkarnir létu óspart í ljós gleði sína
ræðumaðurinn lauk máli sínu með stuttri sögu
3
sérstætt
(afturbeygt eignarfornafn; x: sbr. í liðum 1 og 2) sem x á eða hefur, sem tengist x
ég gleymdi vettlingunum mínum en Steinn vildi endilega lána mér sína
strákurinn hafði sitt fram að lokum
4
(afturbeygt eignarfornafn; (x: sbr. í liðum 1 og 2; um fólk) sem tengist x
hún sagði syni sínum oft sögur
flokkstjórinn kallaði sitt fólk saman
hjónin áttu í stöðugum erjum við nágranna sína
5
afturbeygt eignarfornafn notað í aukasetningu sem vísar til frumlags í aðalsetningu
hann segir að konan sín hafi hringt þangað
hún vill að synir sínir fái menntun
hann heldur að tölvunni sinni hafi verið stolið
→ sjá: sitt fornafn
Fallbeygingar
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
sinn
sín
sitt
þolfall
sinn
sína
sitt
þágufall
sínum
sinni
sínu
eignarfall
síns
sinnar
síns