Yrða

skapfelldur

lýsingarorðskap-felldur
sem maður kann vel við
<honum> er <eitthvað> skapfellt
honum var ekki skapfellt að láta þagga niður í sér
Orðasvið og orðasambönd
geðþekkni
Orðasambönd
  • vera skapfelldur
Frumstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
skapfelldur
skapfelld
skapfellt
Þf.
skapfelldan
skapfellda
skapfellt
Þgf.
skapfelldum
skapfelldri
skapfelldu
Ef.
skapfellds
skapfelldrar
skapfellds
Miðstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
skapfelldari
skapfelldari
skapfelldara
Þf.
skapfelldari
skapfelldari
skapfelldara
Þgf.
skapfelldari
skapfelldari
skapfelldara
Ef.
skapfelldari
skapfelldari
skapfelldara
Efsta stig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
skapfelldastur
skapfelldust
skapfelldast
Þf.
skapfelldastan
skapfelldasta
skapfelldast
Þgf.
skapfelldustum
skapfelldastri
skapfelldustu
Ef.
skapfelldasts
skapfelldastrar
skapfelldasts