skella1
sagnorðþágufall
1
reka (e-ð) fast saman eða við annað, með skell
hún skellti hurðinni
hann skellir bókinni á borðið
skella í lás
skella saman lófunum
2
láta (e-n) detta, fella (e-n)
hann skellti manninum í gólfið
3
skella <kortinu> í <póst>
setja kortið í póst
þau skelltu kjúklingi í ofninn
skella sér <í bíó>
drífa sig í bíó
ég skellti mér í sturtu
hann ætlar að skella sér til Færeyja
4
skella (símanum) á <hana>
rjúfa símtal harkalega
hann skellti á sölumanninn í símanum
5
skella upp úr
hlæja snögglega
við skelltum upp úr þegar við sáum hattinn hennar
6
skella skuldinni á <hana>
segja að hún eigi sökina, gera hana ábyrga
yfirleitt er skuldinni skellt á ríkisstjórnina