Yrða

skella1

sagnorð þágufall
1
reka (e-ð) fast saman eða við annað, með skell
hún skellti hurðinni
hann skellir bókinni á borðið
skella í lás
skella saman lófunum
2
láta (e-n) detta, fella (e-n)
hann skellti manninum í gólfið
3
skella <kortinu> í <póst>
setja kortið í póst
þau skelltu kjúklingi í ofninn
skella sér <í bíó>
drífa sig í bíó
ég skellti mér í sturtu
hann ætlar að skella sér til Færeyja
4
skella (símanum) á <hana>
rjúfa símtal harkalega
hann skellti á sölumanninn í símanum
5
skella upp úr
hlæja snögglega
við skelltum upp úr þegar við sáum hattinn hennar
6
skella skuldinni á <hana>
segja að hún eigi sökina, gera hana ábyrga
yfirleitt er skuldinni skellt á ríkisstjórnina
→ sjá: skella2 sagnorð, skellast sagnorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
skelli
skellti
önnur persóna
skellir
skelltir
þriðja persóna
skellir
skellti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
skelli
skellti
önnur persóna
skellir
skelltir
þriðja persóna
skelli
skellti
nafnháttur
skella
sagnbót
skellt
lýsingarháttur nútíðar
skellandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
skell
skelltu
skellið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
skellirðu
skelltirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
skellirðu
skelltirðu