snauta
sagnorð
fara burt með skömm, snáfa (burt)
snautaðu burt hundkvikindi
ég varð að snauta heim aftur
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
snauta
snautaði
önnur persóna
snautar
snautaðir
þriðja persóna
snautar
snautaði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
snautum
snautuðum
önnur persóna
snautið
snautuðuð
þriðja persóna
snauta
snautuðu
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
snautast
snautaðist
önnur persóna
snautast
snautaðist
þriðja persóna
snautast
snautaðist
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
snautumst
snautuðumst
önnur persóna
snautist
snautuðust
þriðja persóna
snautast
snautuðust
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
snauti
snautaði
önnur persóna
snautir
snautaðir
þriðja persóna
snauti
snautaði
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
snautum
snautuðum
önnur persóna
snautið
snautuðuð
þriðja persóna
snauti
snautuðu
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
snautist
snautaðist
önnur persóna
snautist
snautaðist
þriðja persóna
snautist
snautaðist
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
snautumst
snautuðumst
önnur persóna
snautist
snautuðust
þriðja persóna
snautist
snautuðust
nafnháttur
snauta
sagnbót
snautað
lýsingarháttur nútíðar
snautandi
nafnháttur
snautast
sagnbót
snautast
lýsingarháttur nútíðar
snautandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
snauta
snautaðu
snautið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
snautarðu
snautaðirðu
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
snautiði
snautuðuði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
snautirðu
snautaðirðu
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
snautiði
snautuðuði
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
snautastu
snautaðistu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
snautistu
snautaðistu