stynja
sagnorð
gefa frá sér stunu, óáægju- eða þreytuhljóð
hún stundi af sársauka
þágufallstynja upp <orðunum>
segja orðin með erfiðismunum
hann gat varla stunið upp erindinu við mig
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
styn
stundi
2.p.
stynur
stundir
3.p.
stynur
stundi
Nútíð
Þátíð
1.p.
stynjum
stundum
2.p.
stynjið
stunduð
3.p.
stynja
stundu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
stynji
styndi
2.p.
stynjir
styndir
3.p.
stynji
styndi
Nútíð
Þátíð
1.p.
stynjum
styndum
2.p.
stynjið
stynduð
3.p.
stynji
styndu
Nh.
stynja
Sagnb.
stunið
Lh. nt.
stynjandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
styn
styndu
stynjið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
stynurðu
stundirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
stynjiði
stunduði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
stynjirðu
styndirðu
Nútíð
Þátíð
2.p.
stynjiði
stynduði
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
stuninn
stunin
stunið
Þf.
stuninn
stunda
stunið
Þgf.
stundum
stuninni
stundu
Ef.
stunins
stuninnar
stunins
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
stundir
stundar
stunin
Þf.
stunda
stundar
stunin
Þgf.
stundum
stundum
stundum
Ef.
stuninna
stuninna
stuninna