Yrða

sverja

sagnorð eignarfall/þolfall
vinna eið (að e-u), strengja (e-s) heit
hann sór þess eið að koma fram hefndum
ég sver að ég vissi þetta ekki
ég get svarið það
óformlegt
það er ótrúlegt en satt
ég get svarið það, hann fór að gráta
<hann> sór og sárt við lagði <að hann væri saklaus>
hann hélt því ákaft fram, fullyrti það
→ sjá: sverjast sagnorð
Orðasambönd
Orðasambönd
  • sverja falskan eið
  • sverja meinsæri
  • sverja munneið
  • sverja og sárt við leggja
  • sverja rangan eið
  • sverja rangt
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
sver
sór
önnur persóna
sverð
sórst
þriðja persóna
sver
sór
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
sverji
sværi
önnur persóna
sverjir
sværir
þriðja persóna
sverji
sværi
nafnháttur
sverja
sagnbót
svarið
lýsingarháttur nútíðar
sverjandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
sver
sverðu
sverjið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
sverðu
sórstu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
sverjirðu
sværirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
svarinn
svarin
svarið
þolfall
svarinn
svarna
svarið
þágufall
svörnum
svarinni
svörnu
eignarfall
svarins
svarinnar
svarins