undrun
nafnorðkvenkyn
það ástand að vera undrandi
hún fylltist undrun þegar hún sá rústirnar
vera orðlaus af undrun
<mér> til undrunar <sigraði hann>
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
undrun
undrunin
Þf.
undrun
undrunina
Þgf.
undrun
undruninni
Ef.
undrunar
undrunarinnar