Yrða

vana

sagnorðþolfall
gera (dýr) ófrjótt, gelda
hann lét vana köttinn sinn
→ sjá: vanaður lo
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
vana
vanaði
2.p.
vanar
vanaðir
3.p.
vanar
vanaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
1.p.
vani
vanaði
2.p.
vanir
vanaðir
3.p.
vani
vanaði
Nh.
vana
Sagnb.
vanað
Lh. nt.
vanandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
Bh.
vana
vanaðu
vanið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
vanarðu
vanaðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
2.p.
vanirðu
vanaðirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
vanaður
vönuð
vanað
Þf.
vanaðan
vanaða
vanað
Þgf.
vönuðum
vanaðri
vönuðu
Ef.
vanaðs
vanaðrar
vanaðs