Yrða

virða

sagnorð
1
þolfall/eignarfall
bera virðingu fyrir (e-m)
hann virðir skólastjórann mikils
hún er virt af öllum sem þekkja hana
við eigum að virða lögin
virða <reglurnar> að vettugi
sniðganga, hunsa reglurnar
virða <mig> ekki svars
láta ekki svo lítið að svara mér, svara mér ekki
virða <hana> ekki viðlits
horfa framhjá henni, hirða ekki um hana
virða <þetta> við <hana>
kunna að meta það hjá henni
ég virði það við hana að hún skilaði peningunum
2
þolfall
virða <jörðina> til fjár
meta verðgildi hennar, meta hana til peninga
3
þolfall
virða <þetta> fyrir sér
horfa á þetta, skoða það
hann virti fyrir sér andlit sitt í speglinum
við virtum málverkið lengi fyrir okkur
→ sjá: virtur lýsingarorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
virði
virti
önnur persóna
virðir
virtir
þriðja persóna
virðir
virti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
virði
virti
önnur persóna
virðir
virtir
þriðja persóna
virði
virti
nafnháttur
virða
sagnbót
virt
lýsingarháttur nútíðar
virðandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
virð
virtu
virðið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
virðirðu
virtirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
virðirðu
virtirðu
Ópersónuleg notkun
Frumlag í þágufalli
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
virðist
virtist
önnur persóna
virðist
virtist
þriðja persóna
virðist
virtist
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
virðist
virtist
önnur persóna
virðist
virtist
þriðja persóna
virðist
virtist
Ópersónuleg
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
þriðja persóna
virðist
virtist
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
þriðja persóna
virðist
virtist
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
virtur
virt
virt
þolfall
virtan
virta
virt
þágufall
virtum
virtri
virtu
eignarfall
virts
virtrar
virts