vita (sagnorð) · Yrða: íslensk orðabók

þolfall

hafa fullvissu (um e-ð)

ég veit svarið við spurningunni

hann veit að hann gerði mistök

hún veit ekki hvort gatan er lokuð

veistu símanúmerið hjá henni?

þeir vissu að gangan yrði erfið

ég vissi ekki hvort flugvélin væri lent

hver veit nema <þú fáir vinning>

láta <hana> vita <um þetta>

veistu hvað

vita ekkert í sinn haus

vita ekki sitt rjúkandi ráð

vita <þetta> fyrir víst

viti menn <þarna eru lyklarnir!>

það er aldrei að vita <nema við fáum köku>

það er ekki gott að vita <hver verður næsti forseti>

það er vitað að <skjalið er frá 17. öld>

það er <ömurlegt> til þess að vita að <fólkið sveltur>

það má guð/hamingjan vita

það væri gaman að vita <hvað gerðist á fundinum>

<hún á ekki kærasta> svo (að) ég viti

<húsið er mannlaust> að því er ég best veit

athuga, aðgæta (e-ð)

vittu fyrir mig hvort glugginn er ekki lokaður

ég ætla að vita hvort hann er heima

snúa í vissa átt

útidyrnar vita í norður

vita + af

vita ekki af sér

hafa ekki (fulla) meðvitund, missa úr andartök

ég vissi ekki af mér fyrr en ég lá á gólfinu

vita ekki af <þessu>

vita þetta ekki, hafa ekki upplýsingar um þetta

hann vissi ekki af leynimakki flokksbræðra sinna

vita + á

<þetta> veit á <gott>

þetta er fyrirboði e-s góðs

illúðlegur maður í draumi veit oft á óveður

vita + fyrir

vita <þetta> fyrir

hafa vitneskju eða sannfæringu um <þetta> fyrirfram

við vissum það fyrir að hann myndi vinna gott starf

vita + til

vita ekki til þess

vita ekki um það, dæmi þess

ég veit ekki til þess að kaffivélin hafi nokkurn tíma bilað

vita + um

vita um <hana>

vita hvar hún er, hvernig statt er með hana

veistu nokkuð um forstöðumanninn?

ég veit ekkert um hann, ég hef ekki séð hann í dag

→ sjá: vitandi lýsingarorð