Yrða

yrkja1

sagnorð þolfall
semja (e-ð) í bundnu máli, kvæði eða ljóð
hún orti ljóð um vorkomuna
skáldið yrkir kvæði til stúlkunnar
ljóðið er ort á 19. öld
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
yrki
yrktiorti
önnur persóna
yrkir
yrktirortir
þriðja persóna
yrkir
yrktiorti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
yrki
yrktiorti
önnur persóna
yrkir
yrktirortir
þriðja persóna
yrki
yrktiorti
nafnháttur
yrkja
sagnbót
yrkt
sagnbót
ort
lýsingarháttur nútíðar
yrkjandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
yrk
yrktu
yrkið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
yrkirðu
yrktirðuortirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
yrkirðu
yrktirðuortirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
yrkturortur
yrktort
yrktort
þolfall
yrktanortan
yrktaorta
yrktort
þágufall
yrktumortum
yrktriortri
yrktuortu
eignarfall
yrktsorts
yrktrarortrar
yrktsorts