kveða

sagnorðþolfall

1

yrkja, semja (vísu, kvæði)

hún kvað ljóð í veislunni

kveða rímur

syngja rímur á sérstakan hátt

2

segja (e-ð)

hann kvað þetta vera rétt

þeir kváðu samningana vera ólöglega

kveða svo að orði

orða það svo

3

kveða + að

láta <mikið> að sér kveða

vera atkvæðamikill, virkur, áberandi

hún lætur mikið að sér kveða í félagslífi skólans

það kveður <lítið> að <honum>

það kveður lítið að henni á fundum

4

kveða + á

<lögin> kveða á um <þetta>

lögin mæla fyrir um þetta, þetta stendur í lögunum

það er kveðið á um <þetta> <í skólareglum>

5

kveða + niður

stöðva (e-ð)

hún reyndi að kveða niður slúðursögurnar um sig

kveða niður draug

losa sig við draug

6

kveða + upp

kveða upp dóm

dæma

rétturinn hefur kveðið upp dóm í málinu

7

kveða + upp úr

kveða upp úr með <þetta>

úrskurða um þetta

læknirinn kvað upp úr með að maðurinn væri látinn

8

kveða + við

það kveður við annan tón hjá <honum>

hann talar öðruvísi, segir annað núna

allt í einu kveður við annan tón hjá ráðherranum

það kveður við <þruma>

það heyrist í þrumu

→ sjá: kveðast so

Orðasvið, samstæður og orðasambönd

kveðskapur

Samstæður

yrkja¹

Orðasambönd

kveða að
kveða dýrt
kveða myrkt
kveða níð
kveða sér hljóðs
kveða skothent