Yrða

kveða

sagnorð þolfall
1
yrkja, semja (vísu, kvæði)
hún kvað ljóð í veislunni
kveða rímur
syngja rímur á sérstakan hátt
2
segja (e-ð)
hann kvað þetta vera rétt
þeir kváðu samningana vera ólöglega
kveða svo að orði
orða það svo
3
kveða + að
láta <mikið> að sér kveða
vera atkvæðamikill, virkur, áberandi
hún lætur mikið að sér kveða í félagslífi skólans
það kveður <lítið> að <honum>
það kveður lítið að henni á fundum
4
kveða + á
<lögin> kveða á um <þetta>
lögin mæla fyrir um þetta, þetta stendur í lögunum
það er kveðið á um <þetta> <í skólareglum>
5
kveða + niður
stöðva (e-ð)
hún reyndi að kveða niður slúðursögurnar um sig
kveða niður draug
losa sig við draug
6
kveða + upp
kveða upp dóm
dæma
rétturinn hefur kveðið upp dóm í málinu
7
kveða + upp úr
kveða upp úr með <þetta>
úrskurða um þetta
læknirinn kvað upp úr með að maðurinn væri látinn
8
kveða + við
það kveður við annan tón hjá <honum>
hann talar öðruvísi, segir annað núna
allt í einu kveður við annan tón hjá ráðherranum
það kveður við <þruma>
það heyrist í þrumu
→ sjá: kveðast sagnorð
Orðasvið, samstæður og orðasambönd
Samstæður
  • yrkja
Orðasambönd
  • kveða að
  • kveða dýrt
  • kveða myrkt
  • kveða níð
  • kveða sér hljóðs
  • kveða skothent
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
kveð
kvað
önnur persóna
kveður
kvaðst
þriðja persóna
kveður
kvað
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
kveði
kvæði
önnur persóna
kveðir
kvæðir
þriðja persóna
kveði
kvæði
nafnháttur
kveða
sagnbót
kveðið
lýsingarháttur nútíðar
kveðandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
kveð
kveddu
kveðið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
kveðurðu
kvaðstu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
kveðirðu
kvæðirðu
Ópersónuleg notkun
Ópersónuleg
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
þriðja persóna
kveður
kvað
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
þriðja persóna
kveði
kvæði
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
kveðinn
kveðin
kveðið
þolfall
kveðinn
kveðna
kveðið
þágufall
kveðnum
kveðinni
kveðnu
eignarfall
kveðins
kveðinnar
kveðins