Yrða

öndverður

lýsingarorð önd-verður
1
mótsnúinn (e-u), á gagnstæðri skoðun
hann snerist öndverður gegn því að dóttir hans giftist manninum
vera á öndverðum meiði við <hana> (í stjórnmálum)
2
sem varðar fyrri hluta tímabils
atburðurinn átti sér stað á öndverðri 17. öld
þau fluttu búferlum á öndverðum vetri
<saga læknisfræðinnar> frá öndverðu
saga læknisfræðinnar frá upphafi vega
<hér var þétt byggð> í öndverðu
hér var þétt byggð áður fyrr, í gamla daga
→ sjá: ofanverður lýsingarorð
Orðasambönd
Orðasambönd
  • á öndverðri nóttu
  • á öndverðu hausti
  • á öndverðu sumri
  • á öndverðum vetri
  • frá öndverðu
  • fyrir öndverðu
Frumstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
öndverður
öndverð
öndvert
þolfall
öndverðan
öndverða
öndvert
þágufall
öndverðum
öndverðri
öndverðu
eignarfall
öndverðs
öndverðrar
öndverðs