Yrða

þvinga

nafnorðkvenkyn
stillanlegt áhald til að halda saman tveimur eða fleiri hlutum þegar verið er að líma eða festa þá saman
Fallbeygingar
Eintala
Eintala m. greini
Nf.
þvinga
þvingan
Þf.
þvingu
þvinguna
Þgf.
þvingu
þvingunni
Ef.
þvingu
þvingunnar