þvinga (sagnorð) · Yrða: íslensk orðabók

beita (e-n) nauðung, neyða (e-n)

ráðherrann var þvingaður til að segja af sér

lögreglan þvingaði ökumanninn út af veginum

þágufallþvinga <handboltaleikjum> upp á <sjónvarpsáhorfendur>

þrengja (e-u), koma (e-u) fyrir með afli

hann varð að þvinga gluggann til að hann lokaðist

hefta (e-ð), hamla (e-u)

þessi bílstóll þvingar hreyfingar barnsins

→ sjá: þvingaður lýsingarorð, þvingandi lýsingarorð