Yrða

afmá

sagnorð af-má þolfall
þurrka (e-ð) burt eða út
hún reyndi að afmá sektina úr huga sér
hann getur ekki afmáð það sem hann hefur gert
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
afmái
afmáði
önnur persóna
afmáir
afmáðir
þriðja persóna
afmáir
afmáði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
afmái
afmáði
önnur persóna
afmáir
afmáðir
þriðja persóna
afmái
afmáði
nafnháttur
afmá
sagnbót
afmáð
lýsingarháttur nútíðar
afmáandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
afmá
afmáðu
afmáið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
afmáirðu
afmáðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
afmáirðu
afmáðirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
afmáður
afmáð
afmáð
þolfall
afmáðan
afmáða
afmáð
þágufall
afmáðum
afmáðri
afmáðu
eignarfall
afmáðs
afmáðrar
afmáðs