Yrða

brenna2

sagnorð
1
þolfall/þágufall
eyða (e-u) í eldi, láta (e-ð) loga
hún brenndi bréfin í arninum
hann brennir gömlu dagblöðunum
allur úrgangur er brenndur
2
þolfall
svíða (e-ð) með hita eða eldi
kaffið er brennt og malað
brenna sig
ég brenndi mig á heitu vatni
3
þágufall
nota (e-ð) sem eldsneyti
flugvélin brennir miklu eldsneyti
4
þágufall
brjóta (fæðu) niður í efnaskiptum líkamans
líkaminn brennir fæðunni
5
þolfall
brenna sig á <þessu>
gera þessi mistök, fara illa út úr þessu
margir hafa brennt sig á því að taka of há lán
6
hraða sér eitthvert á bíl, bruna
þau brenndu í kaupstaðinn
hafa nóg að bíta og brenna
hafa næg efni til að framfleyta sér
→ sjá: brenna1 sagnorð, brennast sagnorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
brenni
brenndi
önnur persóna
brennir
brenndir
þriðja persóna
brennir
brenndi
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
brenni
brenndi
önnur persóna
brennir
brenndir
þriðja persóna
brenni
brenndi
nafnháttur
brenna
sagnbót
brennt
lýsingarháttur nútíðar
brennandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
brenn
brenndu
brennið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
brennirðu
brenndirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
brennirðu
brenndirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
brenndur
brennd
brennt
þolfall
brenndan
brennda
brennt
þágufall
brenndum
brenndri
brenndu
eignarfall
brennds
brenndrar
brennds