brenna¹ (sagnorð) · Yrða: íslensk orðabók

taka eld, eyðast í eldi

pappírinn brennur

húsið brann til grunna

eldspýtan brann upp

brenna til kaldra kola

brenna alveg upp

gefa frá sér eld, loga

eldur brennur í arninum

eldurinn brann í augum hans

vera heitur, ákafur

ástin brennur í brjósti hans

ég brenn af óþolinmæði

brenna + á

<spurningin> brennur á <mér>

spurningin er áleitin, mig dauðlangar að bera hana upp

þolfall/þágufall

brenna + fyrir

brenna fyrir <þetta/þessu>

hafa mikinn áhuga á þessu, gefa sig allan í þetta

brenna + út

<kertið> brennur út

kertið brennur upp til agna, eyðist

brenna út

verða þurrausinn í starfi, missa neistann

hann kenndi við menntaskólann þar til hann brann alveg út

brenna + við

brenna við

ofhitna í potti og festast við botninn

sósan er brunnin við

það vill brenna við að <öryggi sé ónógt>

það vill henda, það kemur stundum fyrir að ...

láta sér ekki allt fyrir brjósti brenna

vera hugaður, kaldur, kjarkmikill

→ sjá: brenna² sagnorð, brunninn lýsingarorð