Yrða

eyða

sagnorð þágufall
1
láta (e-ð) hverfa, fjarlægja, eyðileggja (e-ð)
spritt eyðir bakteríum
gosaskan hefur eytt miklum gróðri
ég eyddi öllum grunsemdum hennar
það þarf að eyða þessari óvissu
hann eyðir öllum tölvupósti sem hann fær
(láta) eyða fóstri
eyða borgina
(með þolfalli í eldra máli)
leggja borgina í rúst
eldgosið eyddi tvær borgir í Rómaveldi
2
nota (peninga), taka af (peningum eða öðru)
hann eyddi næstum engum peningum í ferðinni
hún eyðir miklu í föt
bílinn eyðir miklu bensíni
3
láta tímann líða, verja tímanum
hún eyddi síðdeginu á kaffihúsi
hann hefur þurft að eyða ævinni í hjólastól
við eyddum tímanum við lestur skáldsagna
4
eyða talinu
stöðva talið, umræðuna
→ sjá: eyðast sagnorð
Orðasvið, samstæður og orðasambönd
eyðslusemi
Samstæður
Orðasambönd
  • eyða ekki um efni fram
  • eyða ekki yfir efni fram
  • eyða engu
  • eyða fóstri
  • eyða í óhófi
  • eyða í óþarfa
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
eyði
eyddi
önnur persóna
eyðir
eyddir
þriðja persóna
eyðir
eyddi
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
eyði
eyddi
önnur persóna
eyðir
eyddir
þriðja persóna
eyði
eyddi
nafnháttur
eyða
sagnbót
eytt
lýsingarháttur nútíðar
eyðandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
eyð
eyddu
eyðið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
eyðirðu
eyddirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
eyðirðu
eyddirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
eyddur
eydd
eytt
þolfall
eyddan
eydda
eytt
þágufall
eyddum
eyddri
eyddu
eignarfall
eydds
eyddrar
eydds