Yrða

ér

fornafn
, and it, dual, spelt ier, 147 (twice), 205, 216 (twice), 227; [ jus = ὑμεις; ge; ye, you; ihr; Swed.-Dan. I]:—ye, you. That ér and not þér is the old form is clear from the alliteration of old poems and the spelling of old : , ér munuð allir eiða vinna, 1. 37; it (σφώ) munut alla eiða vinna, 31; hlaðit ér jarlar eiki-köstinn, 20; lífit einir ér þátta ættar minnar, 4; æðra óðal en ér hafit, 45 ( wrongly þér); ér sjáið undir stórar yðvars Græðara blæða, Lb. 44 (a poem of the beginning of the 13th century). It is often spelt so in of ; hvers bíðit ér, 2. 4; þó þykkisk ér, 3. 36; börðusk ér bræðr ungir, 93; urðu-a it glíkir, 3; ef it, id.; en ér heyrt hafit, 38; þá er (when) ér, ye, 51; er it heim komit, 1. 42: ér knáttuð, 103 (in a verse): in very old (12th century) no other form was ever used, er it, 623. 24: þat er ér (that which ye) heyrit, 656 A. 2. 15; ér bræðr …, mínnisk ér, ye brethren, remember ye, 7; treystisk ér, 623. 32; hræðisk eigi ér, 48. In of the middle of the 13th century the old form still occurs, , ér hafit, 52; ér skolu, 216; þegar er ér komit, so soon as ye come, 67; sem ér mynit, 119; ér hafit, 141; til hvers er ér erot, that ye are, 151; ef ér vilit heldr, 166; ér erot allir, ye are all, 193; sem ér kunnut, 196; sem ier vilit, 205; sem ér vitoð, as ye know, 165; ef ér vilit, 208; þeim er ér sendoð, those that ye sent, 211: the ( of the same time)—unz ér, (Ísl. ii.) 333: ef ér þurfut, 345; er it farit, 346 (twice); allz ér erut, id.; er ér komið, as ye come, id.; en ér sex, but ye six, 347; ok ér, and ye, 361; ér hafit þrásamliga, 363; eða it feðgar, 364: Jómsvík. S.—ef ér, ( xi.) 115, 123: 9, 63, 70, 98, 103, 106, passim. It even occurs now and then in Njála ( 468)—ér erut, ye are, 223; hverrar liðveizlu ér þykkisk mest þurfa, 227: ér ertuð hann, 171; Farið-a ér, fare ye not, i. (in a verse). It is still more after a dental ð, t, þ; in old that give þ for ð it runs thus—vitoþ ér, hafiþ ér, skoluþ ér, meguþ er, lifiþ ér, , wot ye, have ye, shall ye, may ye, live ye, ; hence originates by way of diæresis the regular form þér, common both to old and writers; vide þú, where the other forms will be explained.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • pl.fleirtala (e. plural)
  • Goth.Gothic.
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • Engl.English.
  • Germ.German.
  • MSS.manuscript, manuscripts.
  • allit.alliteration, alliterative.
  • MS.manuscript, manuscripts.
  • e. g.exempli gratia.
  • freq.frequent, frequently.
  • etc.et cetera.
  • Icel.Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
  • mod.modern.
  • Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
  • Skv.Sigurðar-kviða. (A. II.)
  • Gh.Guðrúnar-hefna. (A. II.)
  • Hðm.Hamðis-mál. (A. II.)
  • Rm.Rígsmál. (A. II.)
  • Kb.Konungs-bók. (B. I, C. I, etc.)
  • Sæm.Sæmundar Edda. (A, C. I.)
  • Hkv.Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
  • Am.Atla-mál. (A. II.)
  • Hým.Hýmis-kviða. (A. I.)
  • Ls.Loka-senna. (A. I.)
  • EddaEdda. (C. I.)
  • Heiðarv. S.Heiðarvíga saga. (D. II.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Mork.Morkinskinna. (E. I.)
  • Arna-Magn.Arna-Magnacanus.
  • SkáldaSkálda. (H. I.)
  • Hkr.Heimskringla. (E. I.)