Yrða

öðlingr

nafnorðkarlkyn
[from óðal, öðli; the etymology in 105 is erroneous]:— an allodial owner or possessor of ódal. but only used of a noble captain, prince; Valdimarr var þá sjautján vetra gamall, hann var œðlingr, … öðlingr ok hafði ríki á Jótlandi, xi. 350; hann var öðlingr af Serklandi, 368; the word is very in poetry.
2. in usage öðlingr is a person of a kind and gentle disposition; hann er mesti öðlingr, hann er öðlingr í skapi, and the like.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • m.karlkyn (e. masculine)
  • prop.proper, properly.
  • freq.frequent, frequently.
  • mod.modern.
  • EddaEdda. (C. I.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)