þeyja
óflokkað
this verb occurs only in the infinitive, except as a in þá, 21; [ þawan; thaw; in North and West thow; thauen; töe]:—to thaw; nú er margháttað um veðrin, þótti mér élligt vera ok allkallt, en nú þykki mér sem þeyja muni.—Þá mun ávalt þeyja ef þetta verðr at því, 21 (the vellum).
II. to cease; svá þá Guðrún sinna harma, thus Gudrun appeased her woes, 21; ek frá hungr varga þeyja, the hunger of wolves was appeased, (in a verse), where þeyja rhymes with ey, and cannot therefore stand for þegja = to be silent.
Skammstafanir og tilvitnanir
- απ. λεγ.απαξ. λεγόμενον.
- pret.þátíð (e. preterite)
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- proncd.pronounced.
- Germ.German.
- Dan.Danish.
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- Gh.Guðrúnar-hefna. (A. II.)
- Vápn.Vápnfirðinga saga. (D. II.)
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)