þröngð
nafnorðkvenkyn
f. = þröng; eptir þat slitu þeir þröngðinni, Vápn. 17.
2. distress; þröngð ok ánauð, Barl. 195, v. l.; þola margar þrængðir (sic), 203.
3. short breath and cough; setti at honum hósta ok þröngð, Fms. i. 282; hafði karl þröngð mikla ok hrækði mjök í skeggit, ii. 59.