KEMBA
sagnorð
d, [kambr], to comb; skera hár silt né k., Eg. 6; k. höfuð, Vsp. 38, Vtkv. 11; kembdr ok þveginn, Skv. 2. 25; laug skal göra hveim er liðinn er, hendr þvá ok höfuð, kemba ok þerra áðr í kistu fari, Sdm. 34 (Bugge); k. sik, Stj. 138; usually k. sér, Karl. 409, Sturl. i. 168, Bs. i. 560; megi þér k. þeim eigi hagligar tjaldkúlur, Fas. ii. 448; k. hærur, to comb gray hairs, see hæra.
II. to card wool; kemba ull, Bret. 32, Stj. 78.