SÖKKVA1
sagnorð
pres. sökk; pret. sökk, sökkt (sökkst), sökk; plur. sukku; subj. sykki; imperat. sökk, sökktu; part. sokkinn: [Ulf. siggqan = βυθίζεσθαι, δύσειν; A. S. sincan; Engl. sink; Germ. sinken; Dan. synke]:—to sink; hann sökk niðr, sank down, Landn. 44, v. l.; sökk niðr hestr hans, Fms. ii. 202; sökk hón niðr með öllum farminum, Nj. 19; exin sökkr, Fær. 49.