sökk
nafnorðhvorugkyn
n. pl. a sinking; láta skip liggja fimm nætr í sökk (in a sinking state) þá, skulu þeir upp ausa, N. G. L. i. 102.
2. [Ulf. saggqs = δυσμή; Engl. sink], a hollow, a pit; sökk síðra brúna, the pits under the brows, i. e. the eye-sockets, Ad. 8; sökk-dalir Surts, the pit-dales of S., deep abysses, Ht. sökk-Mímir, the giant of the deep, Gm., (see Mímir.)