Yrða

aurr

nafnorðkarlkyn
s, , wet clay or loam, but also in Eggert p. 682 of a sort of clay, aur. In eâr is humus; in the Alvismál one of the names of the earth is aurr (kalla aur uppregin). In the Völuspá the purling water of the well of Urda is called aurr; hence the paraphrase in the , þær taka hvern dag vatn í brunninum, ok með aurinn (the clay, humus) er liggr um brunninn, ok ausa upp yfir askinn. Elsewhere used simply of mud, wet soil, aurr etr iljar en ofan kuldi, 15; auri trödd und jóa fótum, 16; ok við aur ægir hjarna, bragnings burs of blandinn varð, his brains were mixed with the mud, Ýt. 16; aurr ok saurr, mud and dirt, 1362; hylja auri, humo condere, in a verse in the Konn. S.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • m.karlkyn (e. masculine)
  • prop.proper, properly.
  • cp.compare.
  • s. v.sub voce.
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • Itin.Itinerarium or Travels of Eggert Ólafsson, 1772.
  • Ivar AasenIvar Aasen’s Dictionary, 1850.
  • EddaEdda. (C. I.)
  • Gs.Grótta-söngr. (A. II.)
  • Gh.Guðrúnar-hefna. (A. II.)
  • Ann.Íslenzkir Annálar. (D. IV.)