dvína
óflokkað
or dvina (in old writers even dvena), að, [ dwyne], to dwindle, pine away; þá dvenar tómr maðr, 26; dvinar allr þroti (of a tumor), 235; lét hann eigi dvina kveðandina, v. 174; þaðan í frá sögðu menn at dvinaði liðveizla Sæmundar við Þorgrím, i. 171; görir nú eigi at dvina við, it will not do to saunter, 380; dvina munda ek láta ferðina, I would let the travelling cease, 172; heit dvinuðu Heina, their bragging dwindled away, In early times this word was probably sounded with an i (short), which may be inferred from the form dvena; and the word was rather common, and occurs rarely. In later times it was ennobled by the frequent use made of it in , and with altered inflexion, an í throughout, the either strong, dvin, or weak, dvínar; thus, hér þegar mannlig hjálpin dvín, 44. 12; görvöll þá heimsins gleðin dvín, 41. 8; þá æfin lífsins dvín, 36. 10; but holds megn og kraptr dvínar, 44. 1; dvínar og dregst í hlé, 47. 4: , sjón og heyrn tekr að dvína, 41. 10.
Skammstafanir og tilvitnanir
- North. E.Northern English.
- viz.namely.
- pres.nútíð (e. present)
- indic.framsöguháttur (e. indicative)
- infin.nafnháttur (e. infinitive)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- Karl.Karla-magnús saga. (G. I.)
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)
- Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- Pass.Passiu-Sálmar.