eira
sagnorð
1. ð, [ ârian = parcere], to spare, with ; hafa allir hlutir unnit eiða at e. Baldri (not to hurt Balder), 37; hann eirði öngu hvárki í orðum né verkum, he spared naught either in word or work, 184, vii. 312; at þeir skyldu e. konum ok kirkjum, spare women and churches, iii. 40; e. undan e-u, to yield; höfum vér lengi undan eirt fjandskap yðrum, 204; kvað hann þá ekki mundu tjá at letja sik, kvaðsk lengi hafa undan eirt, vii. 244; ok meir þykjumk vér undan eira, i. 72; eptir þetta ríða þeir Ögmundr í brott, ok eirir hann undan þá enn fyrst, iii. 103.
β. , e-m eirir e-t illa, it displeases one, to feel ill at rest with a thing; illa eirði mér fall þitt, 29; Eiríki konungi eirði þetta stórilla, i. 19; honum eirir illa ef hann hefir eigi sitt mál, Ísl. ii. 236; Bergi eirði hit versta, 53; eira vel (ironically), to be well pleased, meira efni hefir hann til eldingar en honum megi vel eira inni at vera, 45: to do for one, vitum hve oss eiri öl þat er Bárðr of signdi, let us see how Bard’s draught will agree with us, 44 (in a verse); Egill fann, at honum mundi ekki svá búit eira, E. felt, that this would not do, 552. In usage, eira means to feel at rest (= una), of a man or beast who is restless or runs from one place to another,—it is said ‘hann eirir hvergi,’ he can nowhere rest; the other senses are obsolete.
2. u, rest, = eirð.Skammstafanir og tilvitnanir
- A. S.Anglo-Saxon.
- dat.þágufall (e. dative)
- impers.ópersónulegt (e. impersonal)
- i. e.id est.
- ch.chapter.
- mod.modern.
- f.kvenkyn (e. feminine)
- EddaEdda. (C. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Flóv.Flóvents saga. (G. II.)
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)