hann
fornafn
he; HÓN or HÚN, she; for the pronunciation of this word see introduction to letter H; as to the inflexion see Gramm. p. xxi; in the the word is usually abbreviated = hann; hº or hō = hón; m = hánum; ar = hennar; i or e = henni: the old was hánum, as shewn by rhymes, mána vegr und hánum, ; but in it was no doubt sounded h́num, by way of umlaut; it was then sounded hónum with a long vowel, and lastly honum with a short vowel, which also is the form; the old often spell hánum in full; the spelling hönum in old printed books recalls the old form h́num; from 9. 7 it may be seen that in the middle of the 17th century the dative was sounded precisely as at present.
2. hón (ho in Norse, hoo in Lancashire) seems to be the older form; the use both forms hón and hún, but the former is the usual one; it was sounded h́n, which again points to a long root vowel, hánn, hána? [Cp. is; er; , , and he; old hi; in the idioms with a suffixed demonstrative particle, vide Gramm. p. xxviii; and han, hun, ]B. As this word appears almost in every line only special usages need be mentioned, as, ef maðr færir ómaga fram ok beri fé undir hann (, sc. ómagi), eðr eigi hann (, the same) fé, þá skal hann (, sc. maðr) beiða hann (, sc. ómagi) með vátta, at hann (, the same) seli hánum (, sc. maðr) fjár-heimting á hönd þeim mönnum er hann (, sc. ómagi) á fé undir, i. 279; here the context is very perplexing, chiefly owing to the identity of and , but also because the is sometimes demonstr., sometimes reflexive; in the latter case an would now say sér instead of hánum: so also, þá skal hann beiða samþingis-goða, at hanu fái honum ( sibi) mann, 10: again, skal hann selja sókn ok vörn ef hann vill, ok svá varðveizlu fjár síns þess er hann á hér eptir, 146; þá skal hón ráða við ráð frænda síns (her) nokkurs, 307; Gunnarr kenndi féit at þat var hit sama sem hann ( Njal) hafði honum ( to Gunnar) greitt, 56.
II. the is often prefixed to a name, as a sign of familiarity; farit upp til hestsins ok gætið hans Kols, 56; eðr hverr maðr er hann Gunnarr, what sort of a man is Gunnar? 51; ok hleypr á hann Þorkel upp, 114; ok leitið ér at honum Höskuldi, go and look after Hoskuld, 171; sæmd er ek veitta honum Þórólfi bróður þínum, 112; segir hann Pálnir, xi. 47; hón Ingibjörg, 49; hann Gísli, (in a verse); ok berjask við hann Ólaf, 86; hans Vígólfs, ; svá er, segir hann Þórðr, Ísl. ii. 329:—this has become very in conversational usage, so that a person (nay, even an animal or a ship that has a name) is scarcely ever named without the , bidd’ ‘ann Jón að koma, segð’ ‘onum Jóni, vekt’ ‘ana Sigríði; hún Sigga litla, hann Jón litli, ; or of ponies, sækt’ ‘ann Brún, legð’ á ‘ana Skjónu; the dialogue in i. 612,—ég skal fylla mína hít, segir ‘ún Hvít, ég ét sem ég þoli, segir ‘ann boli, ; or Kvöldv. ii. 197,—taktú þarna frá ‘enni Reyðr og gefð’ ‘enni Hyrnu, hún Húfa hefir flækt sig í niðrbandinu.III. er hann = who, that; sá maðr er hann vill, i. 19, 27, 36, vide p. 132.
2. answering to Fr. on, man, one; væri sverðit til tækt er hann vildi, when one wished, 505; but this use is very rare.
Skammstafanir og tilvitnanir
- pers.person.
- pron.fornafn (e. pronoun)
- masc.karlkyn (e. masculine)
- fem.kvenkyn (e. feminine)
- MSS.manuscript, manuscripts.
- dat.þágufall (e. dative)
- Icel.Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
- mod.modern.
- sing.eintala (e. singular)
- prob.probably.
- Ulf.Ulfilas.
- Germ.German.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- Hel.Heliand.
- Fris.Frisian.
- Scandin.Scandinavia, Scandinavian.
- Dan.Danish.
- Swed.Swedish.
- etc.et cetera.
- acc.þolfall (e. accusative)
- nom.nefnifall (e. nominative)
- i. e.id est.
- pr.proper, properly.
- freq.frequent, frequently.
- cp.compare.
- Haustl.Haustlöng. (A. I.)
- Pass.Passiu-Sálmar.
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Fagrsk.Fagrskinna. (K. I.)
- Sól.Sólarljóð. (A. III.)
- Ísl. Þjóðs.Íslenzkar Þjóðsögur.