Yrða

hrör

nafnorðhvorugkyn
spelt hreyr and reyr, [ hryre = ruina], a corpse, cadaver, 1. 5, 11; köglar frænda hrörs, 4; sækja um hrör, ii. 141; ekki skulu þér taka á hrörum þeirra, því at þau kvikendi eru úhrein, Levit. xi. 8; alla fugla þá er fjóra fætr hafa, skal ekki eta, ok hvergi maðr er tekr á hrörum (not hræjum) þeirra, þá saurgask hann, 316. Levit. xi. 20.
II. an old decayed thing, a ruin, wreck, a fallen tomb, akin to hreysi (), the h being borne out by alliteration in Ýt. 19; Yngva hrör, 6; Dyggva hrör, 7; fylkis hrör, ( 26); as also Ýt. 19, where the sense is that the king was buried in the avalanche of stones,—horfinn foldar beinum Högna hrörs: in local names, Tryggva-hreyr, i. 178.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • n.hvorugkyn (e. neuter)
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • Lat.Latin.
  • metaph.metaphorical, metaphorically.
  • q. v.quod vide.
  • ch.chapter.
  • Gkv.Guðrúnar-kviða. (A. II.)
  • Stor.Sona-torrek. (A. III.)
  • Grág.Grágás. (B. I.)
  • Stj.Stjórn. (F. I.)
  • Ht.Hátta-tal. (C. I.)
  • Yngl. S.Ynglinga saga. (C. II.)
  • Hkr.Heimskringla. (E. I.)