kæla
óflokkað
( kœla), d, [causal from kala, kól; kühlen]:—to cool, 7, 95, 132; lét jarl bera vatn í ok kæla grjótið, 352; hann hafði kælt á sér marga hluti, 156; at hann kæli mína tungu, id.; at hann drepi hinu minnsta síns fingrs í vatn ok kæli tungu mína, Luke xvi. 24: kældr = kaldr, vóru þar þá mjök kæld híbýli, ii. 109.
Skammstafanir og tilvitnanir
- i. e.id est.
- Germ.German.
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- EddaEdda. (C. I.)
- Þiðr.Þiðreks saga. (G. I.)
- Barl.Barlaams saga. (F. III.)
- Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)