kænn
lýsingarorð
( kœnn), , kænni, kænstr (kænastr); [ chuon; kuene; kühn]:—wise; kœnna hverr, every wise man, 2. 25; kænir menn, Leiðarv. 40: an epithet of God, i. 138 (in a verse); of Christ, 9, Hallfred: but usually,
2. skilful, expert; kænn við e-t, skilful in a thing; kænn við leika, orrostur, riddaraskap, 14, vi. 5, vii. 257, x. 231; hinn kænasti at allri herstjórn, ii. 106; kænn við alla ríkis-stjórn, a wise ruler, i. 218:—clever, Hákon var kænstr ok fremstr ok gæfu-mestr, vi. 328; kænni ok klókari, 248; allra kvenna var hón kænst ok orði farin, 122, (kænust, ii. 21, ); víg-kænn, her-k., stjórn-k.
Skammstafanir og tilvitnanir
- i. e.id est.
- adj.lýsingarorð (e. adjective)
- compar.miðstig (e. comparative)
- superl.efsta stig (e. superlative)
- O. H. G.Old High German.
- mid. H. G.middle High German.
- Germ.German.
- l. c.loco citato.
- Skv.Sigurðar-kviða. (A. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Od.Odysseifs-kvæði, prose, 1829.
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)